Reïncarnatie van auto’s. In sommige gevallen kun je het beter laten, maar in sommige gevallen is het goed dat het gebeurt. De Chevrolet Camaro is zo’n auto die uitgebracht werd in een nieuw jasje, maar had Chevrolet dit beter kunnen laten of is de Camaro welkom?
In 1967 zag de Camaro voor het eerst het levenslicht. De auto werd gemaakt als concurrentie van de Ford Mustang en deelde een hoop onderdelen met de Pontiac Firebird. De Camaro werd tot 2002 geproduceerd, uiteraard met de nodige facelifts maar na 2002 was het zeven jaar stil voor Chevrolet weer met een nieuwe Camaro kwam. Was het een goede zet of had Chevrolet die plannen beter in de kast kunnen laten liggen?
Om maar meteen met de deur in huis te vallen, de Camaro is geen auto waar je heerlijk mee kan knallen. Wij hebben het blok als lui ervaren en ook de automaat gedroeg zich zo. De snelle reacties bleven uit als je het gas een flinke opdonder gaf en het vuurwerk kwam helemaal niet. Het is voor het eerst dat we het niet naar ons zin hadden in een auto met meer dan 400 pk. Dat is jammer, want de Camaro is met zijn uiterlijk een leuke auto om te zien. De imposante neus en het lekkere achterwerk zijn typisch Amerikaans, het is in ieder geval een lijnenspel wat we niet snel op Europese auto’s zullen zien.
Om het 100-jarig bestaan van het merk Chevrolet en de 45e verjaardag van de Camaro te vieren heeft Chevrolet de Camaro 45th Anniversary Special Edition uitgebracht, een limited edition, leverbaar als coupé en cabriolet. Helaas is deze 45th Anniversary niet meer te bestellen maar wij hebben wel met deze versie gereden. Kenmerkend voor de 45th Anniversary Special Edition is de unieke rode en grijze striping op de motorkap, daarnaast kun je de 45th Anniversary herkennen aan de emblemen op de voorspatborden, de sierranden rond de mistlampen, de achterlichten welke zijn uitgevoerd in deep silver en de speciaal ontworpen zilverkleurige 20 inch velgen. Ook in het interieur is aandacht besteed aan de mijlpaal met het 45th Anniversary logo op de lederen stoelen, het stuurwiel en de dorpelplaten. De stoelen, het stuurwiel en de pookknop zijn voorzien van rode, witte en blauwe stiksels. Motorisch is deze versie hetzelfde als de normale Camaro SS. De V8 in het vooronder levert nog steeds 405 pk en 556 Nm aan koppel. In combinatie met het gewicht is meteen duidelijk waarom de Camaro traag en log aanvoelt. Het gewicht is gewoon teveel in verhouding met het vermogen. De Camaro weegt 1795 kilo schoon aan de haak en samen met de 405 pk sprint de auto in slechts 5,4 seconden naar de 100 km/u. De topsnelheid ligt op 250 km/u.
Nu willen we natuurlijk niet stellen dat de Camaro een slechte auto is. Sommige dingen hadden misschien wat beter uitgevoerd kunnen worden. Naast het tekort aan vermogen is het interieur ook niet het beste van het beste en is het gewoon typisch Amerikaans ingericht. Plastic is wat de klok slaat en dat is gewoon echt jammer voor een auto die voor net geen ton aan euro’s van jou is. Misschien is het wel de charme van de Amerikaanse auto’s en moet je er van houden. Wij konden er in ieder geval niet aan wennen. Datzelfde geld voor het bodywerk van de auto, dit is allemaal plastic en is gewoon in te drukken. Probeer dit bij een BMW M3 of Lexus IS-F en dat zal je niet lukken.
Uiteraard kunnen we wel positief zijn over het V8 geluid wat uit de motor komt. Eenmaal goed op toeren vergeet je alle minpunten van de auto en komt de liefde voor het geluid weer boven drijven. Totdat je weer rustig op de snelweg rijdt en de motor op vier cilinders gaat lopen vanwege brandstofbesparing. Wederom iets wat niet klopt. Natuurlijk bespaar je daardoor weer een hoop brandstof maar in een auto als dit hoort een dergelijk systeem simpelweg niet thuis. Een start/stop systeem is tot daar aan toe, maar cilinders uitschakelen bij een Amerikaans V8 blok.. Nee, dat is niet iets wat wij graag willen zien.
Maar zoals al eerder geschreven, na eenmaal de mooiere wegen van het land opgezocht te hebben en te hebben genoten van het brullen van de V8 in het vooronder, doet dit een hoop vergeten, want sturen kan je met de Camaro wel. De bochten zijn zonder angst te nemen maar met aanremmen dien je wel rekening te houden met het hoge gewicht van de auto.
Al met al is de Camaro een auto die we niet snel aan zullen schaffen. De liefde is niet omhoog komen borrelen maar bij veel liefhebbers van Amerikaanse auto’s zal het hart er zeker sneller van gaan kloppen. Al is het alleen al van het heerlijke geroffel van de V8 of zijn imposante uiterlijk. Misschien komt die liefde nog wel eens omhoog, bij de convertible bijvoorbeeld.
