Aangenaam. Mijn naam is Rijk Pronk en ik ben achttien jaar oud. Ik ben de nieuwste schrijver hier op Autogespot. Sinds kort ben ik in het bezit van een rijbewijs, net als een Havodiploma. Na zes jaar (oeps) hard strijden op de middelbare school, had ik ineens vrije tijd. Niet een beetje, nee zeeën aan tijd dat ik moest zien in te vullen. Ik kon wel gaan werken, maar het werk dat ik graag wilde werd voor mijn neus weggekaapt. Daar zit je dan, wat te doen? Toen kwam ik bij het briljante idee om er maar gewoon even tussenuit te knijpen. Lekker in mijn eentje; geen verplichtingen, nergens rekening mee hoeven houden. Heerlijk. Meteen dezelfde dag geboekt en de volgende dag vertrokken. Ik wil jullie graag meenemen op mijn reis naar Düsseldorf en laten zien wat je daar zoal tegen kan komen.
Daar aangekomen moest ik mijn auto kwijt. Het hotel vroeg 25 euries per nacht, wat mij een beetje te gek leek, dus heb ik de 23 jaar oude Vulvo 850 T5 in een ondergrondse parkeergarage, een paar straten verder, neergeknald. Niet wetende dat ik daar evengoed nog 40 euro kwijt was voor drie nachten. Absurd. Maar goed, alles geregeld. Ik kon de stad in. Slechts 10 minuten lopen en ik arriveerde in de welbekende Königsallee. Je weet wel, die boulevard waar iedereen zijn bolide komt showen. Even shoppen bij de meest dure winkels en misschien nog even een kop koffie halen. Perfect voor mij als ‘autospotter’.
Het eerste wat mij opviel waren de vele Porsche 911’s in alle vormen en maten. Het waren de Golfjes van Nederland. Ik heb dan ook niet de moeite genomen om er foto’s van te nemen. Slechts het dikkere spul, als een GT3, GT3 Touring, GT3 RS en GT2 RS, hebben een klik van mijn camera mogen ontvangen. Ook bijzonder: de vele Smartjes daar. Geen normale uitvoeringen natuurlijk, het blijft immers Düsseldorf. Bijna alle exemplaren waren voorzien van het Brabus-pakket. Geinig gezicht wel.
Goed, die donderdagmiddag dat ik aankwam viel het qua auto’s eigenlijk nog wel mee. Niet gek natuurlijk, iedereen is hard aan het werk en de mooie wagens mogen in het weekend weer van stal. ‘Slechts’ een Mercedes-Benz AMG GT R heb ik kunnen vangen die middag. Even een hapje gegeten en weer richting het hotel. Daar waar ik het niet verwacht had, stond een prachtige Ferrari 550 Maranello de ietwat saaie straat te sieren. Deze lichtblauwe kleur staat hem geweldig.
Ik was bekaf; dit was voor mij de langste rit die ik tot nu toe heb gemaakt, ook nog helemaal in mijn uppie. Logischerwijs kroop ik lekker mijn bedje in om er de volgende ochtend weer vroeg tegenaan te gaan. Vroeg werd laat, maar ik ging er in ieder geval tegenaan. Niet qua auto’s spotten, ik ben maar een paar keer over de boulevard gelopen. Ik heb mij vooral gericht op het verkennen van de stad, met name de Altstadt. Erg leuk daar. Dat wil niet zeggen dat ik helemaal niets heb gespot die ganse dag. Sterker nog, het leek wel of ik dubbel zag. Nee, ik had niet te veel gezopen de avond ervoor. Dat was pas de volgende dag.
Goed, ik zag dubbel. Ja, ik zag dubbel. Even voor klokslag 12 kwam ik namelijk aan op de Königsallee en direct reed er een Mercedes-Benz SLR McLaren Roadster voorbij. Ik erachteraan. Helaas uit het oog verloren, maar ik geef niet snel op. Een paar straten verder en wat zie ik daar om de hoek? Een Mercedes-Benz SLR McLaren Roadster! Deze stond op zo’n manier geparkeerd, dat ik wist dat het een andere moest zijn. Dat kon namelijk niet zo snel zijn gedaan. Ik was niet de enige die de auto wel fotowaardig vond. Er stond nog een, ik gok 40 jaar oude, spotter foto’s te nemen met zijn Sony A6000. Ik geloof dat het een Fransman was, dus ik sprak hem aan in het Engels. Niet dat als het een Duitser was dat ik Duits had gesproken, maar ach. Ik vertelde hem dat er zojuist nóg een SLR Roadster voorbij kwam en uit zijn gezichtsuitdrukking kon ik aflezen dat hij mij niet geloofde. De twijfel sloeg toe. Ik hoef geen 100 meter te lopen en jahoor! Daar heb je hem toevallig. Het enige verschil tussen de twee is dat de gene die mij probeerde te ontvluchten voorzien is van een zwarte kap, ten opzichte van een wijnrode kap op de brave parkeerder. Blijkbaar is dat erg in, zo’n rode kap, want de Mercedes-Benz AMG SLS Roadster die ik even later spotte was ook voorzien. Het heeft wel wat.
Zaterdagochtend. Ditmaal was ik wél vroeg uit de veren en ik zou de volle dag gaan spotten. De hele dag heb ik mij kunnen vermaken op de boulevard, de zon ging dan ook zo weer onder. Althans, zo voelde het. Mijn voeten dachten er anders over; het bloed zat letterlijk tussen mijn tenen. Ik liep van hot naar her. Die bewuste zaterdag was voor mij ook geen spotten meer, het was eerder een dagje mislopen. Er reed namelijk zo veel, dat ik bijna meer heb gemist dan ik daadwerkelijk heb gespot. Om maar wat missers te noemen: tweemaal een Lamborghini Huracán Performante en tweemaal de non-Performante, een Diablo, een Murciélago, een McLaren 570S en 720S, een Ferrari F12, een Ford GT, genoeg 911 GT3’s, een paar Audi R8’s, et cetera, et cetera, et cetera. Niet iedereen parkeert zijn auto namelijk langs de boulevard. Veel mensen komen alleen even showen door één of zelfs meerdere rondjes te rijden. Hier en daar een beetje gas geven, de raampjes open en de elleboog naar buiten. Kijk mij eens!
Gelukkig heb ik evengoed machtig mooi spul kunnen vastleggen. De dag begon al goed met het nieuwste model Bentley Continental GT. Uiteraard betrof het de dikste versie met W12-motor. Het serieus mooie lijnenspel in combinatie met de donkergroene tint maakt dat dit de mooiste Bentley is die ik ooit heb gezien. Werkelijk waar prachtig! Even later kreeg ik nog een exemplaar voor mijn kiezen, ditmaal een donkerblauwe. Blijkbaar waren de Bentley-goden met mij die dag, want om de hoek stond wederom een donkergroene GT! Een Continental GT Speed om precies te zijn. Niet het nieuwste model, maar dat maakt hem absoluut niet minder mooi.
Voor ik het vergeet: RS-, AMG- (de meeste) en M-modellen behandel ik niet. Het is allemaal standaardspul in Düsseldorf. Ook de hele AMG GT-reeks kwam om de haverklap voorbij zetten. Het rode kapje op een AMG GTC was wederom van de partij. Wat mij wel opviel, was dat ik slechts één RS6 heb kunnen spotten. Karig hoor.
Na wat heen en weer lopen besloot ik om aan het begin van de boulevard te gaan zitten, waar de meeste auto’s hun weg naar binnen vonden. Ik zat nog geen twee minuten en er verscheen iets groens. Het was fel, bijna fluorescerend. Ik herkende de kleur meteen. Het was Lime Green, afkomstig van de Aston Martin V8 Vantage. Waar de meeste spotters hun slag sloegen door erop af te rennen, liep ik de tegengestelde richting op. De richting waarvan ik wist dat hij heen zou gaan. Het was een gok en ik gokte goed.
Groen is blijkbaar erg populair in deze autogeile stad, want ook deze Ferrari 488 GTB is gespoten in deze milieuvriendelijke tint.
Is matte niet wat uit de mode?
En daar was het hoogtepuntje van de dag: een Ferrari Portofino. Nou ja, niet helemaal. In eerste instantie liep ik achter een Portofino aan, tot ik zag wat erachter verscheen. Uit het niets, voor mij dan (ik ben ook niet altijd even scherp), verscheen daar een felrode Ferrari 488 Pista! Erachteraan! Op dat moment heb ik de gehele lengte van de Königsallee afgelopen. Gelukkig stopte hij dan eindelijk. Het mocht even duren, maar dan heb je ook wat. Mevrouw moest nog wel even checken of de splitter veilig was voor de stoeprand. Wat een indrukwekkende machine! Nog euforisch van wat ik zojuist had gezien, verscheen daar nóg een Pista. Een grijze. Minstens net zo indrukwekkend als de rode en wederom kreeg ik de kans om hem redelijk op de foto te zetten.
Ondertussen heb ik al aardig wat kilometers achter de rug. Mijn voeten beginnen al flink pijn te doen en mijn rug vindt die cameratas ook niet meer zo prettig. Tijd voor een pauze. Dacht het niet! Deze oranje Porsche 911 GT3 RS wil ook dolgraag op de foto. Dat doen we dan maar.
Als je dan eindelijk denkt dat het tijd is voor een lekker broodje, verschijnt daar een neefje van de GT3 RS. Rara, wat is het? Het heeft een turbo, een minstens net zo grote vleugel en wilt graag zijn neefje laten zien wie de baas is. Precies, het is een GT2 RS. De eigenaar hield nog even het verkeer op zodat ik foto’s van voren kon nemen. Sympathiek!
Even later werd de GT2 RS nog vergezeld door een Cayman GT4. Leuk gezicht; twee circuitmonsters naar elkaar.
Eindelijk, het was zover: etenstijd! Het was de laatste avond, dus ik ben lekker op de boulevard gaan zitten met een heerlijke halve liter lokaalbier. Die was natuurlijk zo verdwenen. Tijdens het eten sloop er nog een Jaguar F-Type SVR langs die tóch aardig opviel met zijn smurfblauwe kleur. Nooit gedacht (wel gehoopt), dat ik die een half uur later nog zou treffen. Hij stond keurig midden op de weg geparkeerd. Misschien zodat ik er mooie foto’s van kon maken, je weet het niet.
Dat was het dan: de laatste dag in Düsseldorf. De volgende ochtend vertrok ik weer. Ik had er zo nog een paar dagen aan vast kunnen plakken. Zoveel meer dan mijn hotel en de boulevard heb ik niet gezien, maar wat heb ik genoten! Genoeg mooie wagens gezien en ondanks dat het best een paar intensieve dagen zijn geweest, heb ik aardig mijn rust kunnen pakken. Mocht het niet lichamelijk zijn, dan is het wel mentaal.
Hieronder nog een aantal overige spots:
