Deze topspots zijn niet meer zo recent, inmiddels al een beetje verouderd, maar wat maakt het uit. Niet veel, in verhouding met de gemiddelde leeftijd van de auto’s. Het is al knap dat ze het zo lang vol houden, nou is het nòg bijzonderder als het óók nog eens iets excentrieks is, iets dat destijds ook al onvindbaar was.
AC Aceca
Düsseldorf is altijd wel een aantal mooie klassiekers waard. Nee, denk niet aan een Silver Shadow of een 356, denk aan het betere werk. De echte exoten, die bij opbod worden verkocht en met nòg meet zorg worden behandeld. In Düsseldorf rijdt àlles. Óók de exoten uit andere landen. Deze AC Aceca komt bijvoorbeeld uit Engeland, en er zijn er maar 151 geleverd, plus nog eens 169 Bristol-uitvoeringen. Het zijn overigens niet zulke beesten als de Cobra, die er vanaf geleid is, er ligt een beschaafde zescilinder-in-lijn-motor in het vooronder met een inhoud van twee liter. Voor de Aceca maakt dat 75 pk, de Bristol heeft met een vermogen van 105 tot 125 pk nog redelijk wat in huis. Het zijn vooral erg mooie en zeldzame auto’s, later kwam de echte power pas.
AC 428 Coupé
Waar AC begon met middelmatig gemotoriseerde modellen kwam er in 1962 opeens een 4,3 liter motor voorin een Aceca, dit was de Cobra 260. Wat volgde waren de krachtigere 289 en ten slotte de 427. De laatste had een 7,0 liter V8, een dergelijk volume lag er ook in de 428. Juist, 428 Cubic Inch. Dit leverde 350 pk op de achterwielen, genoeg voor een denderende acceleratie. Wat te denken van 5,7 seconden richting de 100? Ja, dat is snel he! Alweer een erg bijzondere klassieker in Knokke, waar ruim anderhalf jaar geleden de versie met linnen kap ook al werd gespot in dit vierkante badplaatsje. Het zijn geen bijzonder kostbare auto’s, dus een deel is omgetoverd tot veel kostbaardere Cobra’s. Een deel van de 51 coupé’s en 29 cabrio’s wel te verstaan!
Mk VI Mallalieu
Wie KG zegt, zegt Mystery Cars. Want elke maand komen er wel enkele dubieuze auto’s langs bij de laatste 100, en gezien de matige knowhow van dergelijke oude auto’s blijft het zo nu en dan ongewis waar we precies mee te maken hebben. Ik herinnerde me een aparte Bentley die ik zelf jaren geleden eens tegen kwam, een echt curiosum waar verder haast niets over de vinden is. Laat ik daar dan maar wat over vertellen. Mallalieu was een ondernemer uit de Verenigde Staten die in de jaren ’60 op het idee kwam om een nieuwe koets te bouwen op chassis van Bentley Mk VI’en, in plaats van deze te restaureren. Destijds werd dat als nuttiger beschouwd, tegenwoordig worden zulke chassis’ toch ‘heilig’ verklaard en bouwt men er liever iets origineels op. Na een aantal exemplaren verhuisde het project zich naar Engeland voor grotere series. Hoe groot die serie precies was is niet bekend, maar je kunt het wel opmaken uit het feit dat ze eigenlijk nooit worden gespot.
Bentley S2
Iets minder mysterieus is de Bentley S2 met licht Continental koetswerk van Mulliner. We zien ze zo nu en dan bij de laatste 100 verschijnen, echt een extreme rariteit is het niet. De Bentley S2 volgde de Bentley S1 op, met als verschil de motor in het vooronder. Zo is er óók van de S1 een versie gebouwd die sprekend lijkt op het afgebeelde model, maar dan niet als Continental. Dat betekent dat de auto op een standaard chassis staat en een zwaardere koets heeft (niet van aluminium). De Continental heeft overigens ook meer vermogen. De groene werd gespot in Londen, de bordeauxrode is een Nederlands exemplaar en werd gespot in Maastricht.
Ander exemplaar
Bitter CD
Aanvankelijk geupload als Diplomat CD. Is een Diplomat geen Opel? Jazeker, zo werd de auto in 1969 gepresenteerd. Met een aantrekkelijk vormgegeven coupé-koets en een vrij forse V8 voorin was het een echte droomauto. In 1973 werd het dan eindelijk werkelijkheid, Erich Bitter, Intermeccanica-importeur in Duitsland, ging de auto laten bouwen door Baur, een bedrijf dat koetsen maakt. Leuke voordelen aan de auto was dat hij óók nog ruim was en goed te onderhouden, de onderdelen kwamen grotendeels van massaal door GM geproduceerde auto’s. Er zijn er echter maar 395 van gebouwd. Ten minste één daarvan is origineel geleverd in Nederland, en die is nu gespot.
BMW 507 Cabriolet
Het zal misschien niet meteen opvallen, maar deze BMW is verschrikkelijk veel geld waard. Zie het als BMW’s antwoord op de 300 SL Roadster, een analogie die overigens niet helemaal op gaat. De laatste is namelijk gewoon een heel stuk sneller en geavanceerder, met bijvoorbeeld een aluminium koets. Daarnaast hield de 300 SL er ook vele records op na in de racerij. Maar beroemd is hij wel, de 507. Er zijn er maar 252 van gebouwd tussen 1955 en 1959, en dat is heel erg weinig. Van de 300 SL Roadster alleen al is een aanzienlijk veelvoud gebouwd, en dan kun je er nog 1.400 Gullwings bij optellen. De 507 is tegenwoordig erg veel geld waard, het is inmiddels een echt symbool geworden. De Z8 is een vrij groot knipoog naar deze klassieker, maar of die deze status ooit haalt…
Bugatti
Bugatti. Dat is het enige dat tot nu toe bekend is van deze auto. De auto is waarschijnlijk uit de jaren ’30, maar geen Type 57. Zijn er mensen die een idee hebben wat voor model het is? Volgens het commentaar stond de auto buiten bij Interclassics Maastricht, maar was de auto niet op de beurs te zien. Mocht het toch zo zijn, hebben mensen er dan meer informatie over?
Daimler SP250
Een aparte auto die je niet gauw voor je zult zien bij het horen van de naam ‘Daimler’ is de SP250, ook wel Dart genoemd. De ranke cabrio is zodoende best een rariteit te noemen, een auto waar je niet veel over hoort, en waarvan je even met wat vraagtekens bij staat te kijken als je hem tegen komt. Maar alleen al bij het zien van de grill is een associatie met het merk Daimler niet ver te zoeken, de ribbeltjes zien we nog steeds op Daimlers als één van de details die hem van een Jaguar onderscheiden. De auto was redelijk snel wegens zijn lage gewicht en 2,5 liter V8 voorin, vier schijfremmen zorgden voor een erg goede vertraging. Het chassis was alleen nèt iets te licht gemaakt, en zodoende scheurde de carrosserie nog al eens. Na maar 2.645 exemplaren viel het doek, en er is nooit een opvolger gekomen. Daimler hield het bij luxe sedans.
Facel Vega HK500
Het heeft een tijdje geduurd, maar de eerste Facel Vega op Klassiekergespot is een feit! De eerste wat? Het is een merk met een niet al te lange geschiedenis, want de serieproductie liep van 1954 tot en met 1964. Tel er bij op dat dit het neusje van de zalm van de Franse automobielindustrie was, en je komt uit op bitter lage productiecijfers. Het begon allemaal met een indrukwekkende coupé die aan werd gedreven door een degelijke en ruim bemeten V8 uit de States, dit was de FVS. Later kwam de HK500 met een nog groter blok, 5,9 liter was gegroeid tot 6,3 en 335 pk was 360 geworden. Van beide auto’s werden er maar een paarhonderd gebouwd. In combinatie met de luxe van de auto’s, de schitterende koets met panoramische voorruit en de indrukwekkende prestaties zijn het auto’s die tegenwoordig een ton op kunnen leveren. De Facel II, met iets simpelere koets en nog krachtigere motorisering is nog meer waard, óók omdat er wegens moordende concurrentie nog geen tweehonderd zijn gemaakt.
Ferrari 250 GTE
De Ferrari 250 GTE was dan één van die concurrenten van de Facel Vega, een stuk bekender bij de mensen en van een merk met een waanzinnige geschiedenis. Zodoende werden er bijna duizend 250 GTE’s gebouwd, zo nu en dan nog eens op de openbare weg te bewonderen. Vaker dan de Facel in ieder geval. De GTE was dan ook de simpelste versie van de 250 reeks, andere 250’s deden het overigens ook nog redelijk goed op de markt. De 250 GTE is de meest betaalbare Ferrari 250 omdat er meer interesse is in tweepersoonsmodellen, en dient dan nog al eens als donor voor replica’s.
Ander exemplaar
Lamborghini Espada
Weer een andere schitterende en tevens erg opvallende 2+2 is de Espada uit Sant’Agata. Deze kwam aan het einde van de jaren ’60 als tegenwicht voor auto’s als de 2+2 uitvoeringen van de Ferrari 365, de Jensen Interceptor, en de Maserati Mexico. En de Espada deed het nog behoorlijk goed, tussen 1968 en 1978 zijn er namelijk 1.217 verkocht in drie series. Opmerkelijk aangezien het ook nog één van de duurste modellen uit het gamma was. En daarnaast was het natuurlijk ook een verre van neutraal vormgegeven auto, meningen lopen uiteen van “schitterend” tot “hondslelijk”, tegenwoordig is het dan ook geen noemenswaardig kostbaar model. Okee, tot je bij de garagist bent geweest. De techniek was niet heel erg stevig te noemen waar het verbruik dat juist des te meer was. Er schijnen er nog redelijk wat in Nederland te rijden, maar we zien ze haast nooit rijden.
Lancia Flaminia Sport Zagato
Een andere schitterende creatie uit Italië is deze Flaminia, een heel bijzondere uitvoering met koetswerk van Zagato. Er waren in totaal zes uitvoeringen van de Flaminia, gebouwd door drie verschillende koetsenbouwers. De minst kostbare is de sedan, overigens een erg ruime en royale auto, we zien ze haast nooit rijden ondanks de productie van bijna vierduizend stuks. Zeldzamere versies zoals de coupé van Touring en Zagato lijken vaker gespot te worden, sterker nog, van de sedan is nog niets te vinden op KG. Waarschijnlijk is veruit het meeste in Italië blijven hangen of weggeroest. Er was ook een Pininfarina versie, die is net zo goed niet echt veel waard. Het kostbaarste werk werd uitbesteed aan Zagato: de Sport en de Supersport. Afgebeeld is de Sport, uitgerust met een bijzonder mooie koets. Bij wijze van handtekening van Zagato was het dak gewelfd, iets dat we in veel creaties van Zagato terug vinden (DB4 GT, DB7 Vantage). Hoeveel er precies zijn gebouwd is in verband met ombouw moeilijk te zeggen, maar het gaat om een aantal dat enkele tientallen (meer/minder) kan afwijken van de 400.
Maserati Mistral 4000
De Maserati Mistral is één van de vele prachtige 2+2’s uit het verleden, en dat waren er nogal wat. Zo stonden er regelmatig meerdere tegelijkertijd in de catalogi, in 1966 omvat zelfs vier van dergelijke coupé’s met enige overlap, de Sebring van Touring, de Mistral en Mistral Spider van Frua, de Mexico, en de dichte en open versie van de woeste Ghibli, die van Ghia’s tekentafels kwam. De schitterende Mistral was dan nog eens leverbaar met drie verschillende motoren, waarnaar de naam refereert. 3500, 3700 en 4000 dus. Allemaal zescilinders met een vermogen van ruim 200 pk, de afgebeelde versie heeft de vierliter met 250 pk. Na 828 exemplaren viel het doek voor de Mistral.
Mercedes-Benz 300 SL Roadster
Benz’ meest gezochte klassieke serieproduct is zonder twijfel de zogenaamde Gullwing, vleugeldeur. Het is overigens de eerste auto die een dergelijke aparte constructie gebruikte. Vergelijkbare vleugeldeuren zijn te vinden op de Delorean, andere ‘rare deuren’ openen aanzienlijk anders. Overigens was het destijds nog echt functioneel: de Gullwing zat aan een buizenframe, waardoor de dorpels hoog werden. Schitterend opgelost! Maar voor de Roadster ging dat natuurlijk niet op, want zonder dak geen vleugeldeuren, en zonder vleugeldeuren bleef er überhaupt weinig ‘deur’ over. Dat werd dus een herontwerp van het buizenframe. Net als de Gullwing is deze auto een vermogen waard, maar zonder vleugeldeuren is er toch een stukje magie verloren gegaan…
Ander exemplaar
Ander exemplaar
Ander exemplaar
Rolls-Royce Silver Wraith Hooper Seven Seater
Zonder enige twijfel de meest absurde Rolls ever op de site is de DC Design. Totdat Crispijn op een gegeven moment in een “wat-heb-ik-gespot” heel terecht vroeg: “Wat heb ik gespot?”. Punt. Inderdaad, niemand die een clou heeft van wat het is, maar gelukkig kan de RDW ons voor de afwisseling eens iets meer melden dan gewoon “Silver Wraith”, het gaat namelijk om een ‘Seven Seater”. Nog steeds niet helemaal wat we wilden, want er hoort natuurlijk ook iets bij als “Mulliner”, “Park-Ward”, of “James Young“. Na enig zoekwerk te hebben verricht kwam het vermoeden dat Hooper er iets mee te maken had, één van de koetsenbouwers uit het verleden. Zekerheid hebben we niet, maar kenmerken wekken sterke suggesties.
Rolls-Royce Silver Cloud II H.J. Mulliner DHC
Een veel conventionelere koets treffen we aan op deze Silver Cloud II. H.J. Mulliner bouwde deze koets, een koetsenbouwer van wie de naam nog steeds bewaard is gebleven in de huidige Bentley-traditie, maar overigens niet veel betekenis meer heeft. Destijds betekende het niets anders dan dat er een geheel nieuwe koets was ontworpen, overigens wel erg sterk lijkend op de Standard Steel. Het is in tegenstelling tot de bovenstaande auto de meest traditionele body van buiten de fabriek. Andere koetsenbouwers, zoals Park-Ward, wonnen overigens voornamelijk bekendheid bij Bentley, er is bijvoorbeeld een schitterende S1 Coupé met dergelijke koets. En die was er niet als Rolls. Dergelijke auto’s zijn vooral goed te scoren in Londen, het afgebeelde exemplaar staat op een zeer herkenbare spotplaats, The Dorchester.
Rolls-Royce Silver Cloud III James Young Coupé
Niet veel verderop, bij het Intercontinental, treffen we iets veel minder conventioneels aan. Zo zijn Silver Clouds erg moeilijk te vinden als dichte tweedeurs, en zijn er maar weinig door James Young van koets voorzien. Dit is een combinatie ervan, zo mogelijk onspotbaar. Hoeveel er precies zijn gemaakt is niet goed te achterhalen, maar wel goed in te schatten. Ik zeg: ongeveer tien. Van de Bentley-derivaat zijn er waarschijnlijk wel iets meer gebouwd, gezien het sportievere imago, maar ook niet meer dan 20 in totaal, sedans (zogenaamde Flying Spurs) meegerekend. Het is dan ook weer typisch iets voor Londen, hoewel de eervorige spot aangeeft dat in Nederland ook de raarste modellen rijden.