Vaak worden we verwend met dure auto's met enorme bergen aan vermogen en een onbereikbaarheid voor de gemiddelde mens waar je U tegen zegt. Minder vaak worden we uitgenodigd om kleiner speelgoed te rijden, al kan dat behoorlijk vermakelijk zijn. We namen de Ford Fiesta ST een lang weekend onder de loep. Naast het vangen van vliegen blijkt hij in veel meer dingen erg goed te zijn.
Het moet niet gekker worden, zou je denken. Waar de grote motoren al geruimd worden voor kleinere exemplaren, is dit ook het geval voor de motor in de Ford Fiesta ST. De voorganger had nog een viercilinder voorin, deze heeft 'slechts' drie cilinders. Maar, redeneerde Ford, de BMW i8 heeft dat ook en die komt ook behoorlijk van zijn plek. Daarnaast heeft de driecilinder nog een voordeel en dat is dat er minder gewicht in de neus ligt. Minder onderstuur en een scherpere voortrein zijn het resultaat en dat is te merken ook.
Ondergetekende is zelf, totdat deze gestolen werd, eigenaar geweest van een Renault Clio IV RS. De automaat was niet super, maar het rijgedrag was wel volwassen en communicatief en de stoelen prima. Toen al werd geroepen dat de Ford Fiesta ST stiekem de betere auto was, en dan heb ik het over de voorganger van deze blauwe schicht. Na een aantal dagen sturen in de nieuwe versie neig ik te geloven dat dat statement klopt. Ook al zit je vrij hoog in de Fiesta, belachelijk hoog zelfs, het voelt allemaal wel communicatiever aan dan in de Clio.
Het sturen gaat relatief licht, maar met veel gevoel. Een bocht inzetten is een feest met de lichte neus en als je echt haaks stuurt met veel grip, tilt de auto het binnenste achterwiel voor je op. De eerste keer vraag je je af of je het goed voelde, maar inderdaad. Dit soort fratsen zie je weleens op Zandvoort op het circuit, maar met de Fiesta ST kan het dus ook in de betere Vinex-wijk.
Schakelen is met de korte verzetten een pretje en gebeurt snel en precies. Je zult geen slag missen en instinctief ram je door de versnellingen heen. Het zit goed in elkaar en dat geldt eigenlijk voor het hele interieur. Recaro-kuipstoelen houden je op je plaats en je vindt zelfs carbon fiber terug op het dashboard. Echt harde materialen tref je niet gauw aan en voor een auto in dit segment is een Bang & Olufsen systeem een bijzonder prettige luxe. Achterin is de ruimte niet gigantisch, maar wel afdoende. Zeker nu de Fiesta ST alleen maar met vijf deuren te verkrijgen is kunnen de passagiers makkelijk instappen. Het haalt echter wel het sportieve karakter uit het uiterlijk van de ST weg.
Toen ik de auto namelijk eens goed bekeek, en zeker van de achterkant, mistte ik het jonge speelse gevoel dat de oude Fiesta wel uitsprak. De horizontale lampen ogen opeens erg volwassen en met de vier handgrepen op de zijkant lijkt de auto meer een snelle mini-MPV dan een hothatch. Aan de voorkant maakt de grote muil en de led-koplampen - die overigens erg goed zijn - veel goed, maar de achterkant spreekt niet tot de verbeelding. Daarnaast is de Fiesta ST makkelijk te verwisselen voor een ST Line, wat niet goed is voor de herkenbaarheid van het model. Het verschil wordt echter wel duidelijk zodra je gas gaat geven.
Zoals eerder gezegd is er een driecilinder motor in het vooronder te vinden. Liefst anderhalve liter groot en daarmee nog fors van formaat ook. Onderin moet 'ie echt een beetje op gang komen, maar zodra de turbo meedoet is er een bult vermogen en koppel voorhanden waar het onderstel prima raad mee weet. Ja hij is knalhard geveerd, maar dat moet ook om de krachten kwijt te kunnen. Schakelen bij een bepaald toerental leidt daarnaast tot twee plofjes uit de uitlaat, wat best nog wat agressiever mag. Het mooie van de krachtbron is dat je hem op de snelweg in de 'zes' zet, maar hem er niet meer uit hoeft te halen. Over het gehele toerenbereik heb je genoeg koppel en maak je het je omstanders lastig om je voor te blijven. Komisch genoeg blijft het verbruik enorm binnen de perken zodra je rustig rijdt, waarschijnlijk mede doordat er 'slechts' drie cilinders voorin te vinden zijn.
De Ford Fiesta ST moet je passen, zoveel is duidelijk. Je moet vallen voor het directe stuurgedrag, de harde vering en de kuipstoelen waar mensen met bredere heupen lastig in blijken te passen. Het uiterlijk is daarnaast net niet onderscheidend genoeg, maar onderweg zijn met dit blauwe monstertje maakt veel goed. Het rijplezier straalt ervan af en om te tonen waar deze auto excelleert hebben we de slachtoffers laten zitten. Niks was ons te snel af op de dijkweggetjes, zelfs de vliegen niet.
