Al zeven jaar is de Alpine A110 een opvallende verschijning in het wagenpark, maar ook na al die tijd kunnen we er nog niet genoeg van krijgen. Het concept is voor deze tijd heel bijzonder en dat resulteert in zeer leuke rij-eigenschappen. Als er dus een speciale versie klaarstaat voor een rijervaring stappen we maar wat graag in, en dat deden we in de Enstone - weet jij al waar die naam voor staat?
De Alpine A110 kom je helaas niet heel vaak tegen, maar van een flop kunnen we toch zeker niet spreken. Toch voelde Alpine de noodzaak om te kijken naar speciale uitvoeringen, waar dit er eentje van is. Ten opzichte van waar het destijds allemaal mee begon is het gamma sowieso al behoorlijk uitgebreid met andere uitvoeringen, zoals de A110 GT, A110 S en nu ook de A110 R, maar ook met meer kleurtjes en opties. Trucjes natuurlijk om ze aan de man te brengen, want je weet pas hoe vatbaar je bent voor een roze Alpine A110 als je hem in het echt hebt gezien. De Enstone is in dat licht bezien niet veel anders dan een speciale uitvoering van het al bekende recept, maar dan wel een heel knappe. Slechts 300 stuks worden er gemaakt en dat draagt natuurlijk bij aan het speciale gevoel van iets bezitten dat relatief schaars is.
Enstone is de locatie waar de Formule 1-fabriek van Alpine staat, het team dat eigenlijk tot aan Brazilië een redelijk dramatisch seizoen kende. Enstone ligt in Engeland en dat zie je ook terug aan de auto, want ondanks dat Alpine zo Frans als stokbrood is, prijkt er op het dak een Engelse vlag. Niet mega opvallend, maar de glanzende lijnen op het matzwarte oppervlak vallen genoeg op om dit als leuk detail terug te zien. Aan de achterste stijlen zien we daarnaast ook geen Frans vlaggetje, maar een exemplaar met carbon en andere sportieve invloeden. De rest van de body is uitgevoerd in matgrijs, wat de auto goed kan hebben. De lijnen van de auto worden benadrukt en ondanks dat de Alpine geen grote jongen is, heb je er een leuke road presence mee.
Wie de Alpine A110 kent, weet echter dat het allemaal niet buiten de auto te doen is. Het echte werk gebeurt in de cockpit, die best krap blijft maar daardoor wel als een cocon om je heen gegoten zit. De interface kan je goed bekend voorkomen, want die is al sinds 2017 ongewijzigd en is desondanks niet eens zeer gedateerd te noemen. Hoogstens zouden ze het infotainment even aan mogen pakken, want die schermranden zijn intussen wel ongekend dik. De kuipstoelen zijn diep, goed van vorm en houden je comfortabel op hun plek, terwijl de stiksels je herinneren aan het feit dat je wat bijzonders hebt gekocht. Je kunt prima uren binnen doorbrengen zonder pijntjes en dat komt ook door het algehele karakter van de auto. De A110 S is verrassend comfortabel, zonder week te worden. Drempels neem je met gemak en zonder extreme snelheidsvermindering, maar toch weet je na één bocht alweer waarom je zo gek bent van de A110: het stuurt simpelweg fantastisch.
Het geheel weegt leeg net wat meer dan 1100 kilogram en dat is minder dan een Renault Captur, terwijl er serieuze hardware aan boord is om de auto te maken tot wat hij is. De 1.8 liter grote viercilinder achter de voorstoelen klinkt wellicht niet imposant op papier, maar met 300 pk ben je echt geen stakker en het geluid is best inspirerend, evenals de plofjes die hij uitspuugt. Natuurlijk ontbeert het de romige klanken van een zescilinder die je in de Duitse concurrentie kunt vinden, maar je verlangt niet direct naar veel meer vermogen en dat is ook weleens voldoende. Je hoeft niet altijd met je organen tegen je rug richting horizon te spurten, want dat komt de toegankelijkheid van een sportwagen niet per se ten goede. Uiteraard went alles en zal de acceleratie je niet enorm meer verrassen na een tijdje, maar er zijn andere zaken die altijd weer anders zijn: bochten.
Geef de Alpine A110 S een on-Nederlandse vloeiende rijomgeving en de auto ontpopt zich tot een waanzinnige rijdersauto. Bocht na bocht rijg je aan elkaar zonder dat de auto ook maar een moment vaag of minder strak wordt. Het onderstel kent dan wel maar één stand, maar de bak en het gaspedaal kunnen wel een standje strakker worden gezet middels de verschillende rijmodi. Het geheel is een heerlijk uitgewogen setup die erg goed tot z'n recht komt, en weinig mechanische trucjes kent om kunstmatig grip op te wekken. Dat blijkt ook uit het feit dat de banden ook maar 215 mm breed aan de voorkant en 245 mm breed achter zijn, maar het is meer dan genoeg om de auto in het gareel te houden. Ga maar eens na welke maten hedendaagse sportwagens gebruiken en je beseft je hoe bijzonder het is dat de Alpine met zulke smalle banden zo goed tot zijn recht komt.
Is de Alpine A110 S dan de allerbeste sportauto die je kunt kopen tegenwoordig? Nee, er zijn zeker betere alternatieven, maar als je dit wegzet tegen een vanafprijs van 90.000 euro (wat al een stuk meer is dan de 67.500 euro waarmee het begon in 2017) heb je een heel betaalbare sportwagen voor alledaags gebruik. Alles is relatief klein en licht aan deze auto, dus onderhoudskosten en materialen kosten een schijntje vergeleken met duurdere alternatieven. Rook eens een setje achterbanden op tijdens een trip naar de Alpen en je ligt er geen moment wakker van als je weer nieuwe banden moet bestellen, laat staan dat je je zorgen moet maken om waardeverlies als je de auto weer wilt verkopen. De Alpine A110 S blijft wat bijzonders en dat vinden er meer, want je vindt ze ook tweedehands bijna niet te koop en zeker niet met veel afschrijving. Knap dat een recept al zeven jaar zó goed werkt!
