Nu ongeveer een jaar geleden zag ik deze Audi RS6 Avant voor het eerst verschijnen in ons toch kleine stadje. Bij gebrek aan een goed fototoestel en ervaring maakte ik toen toch maar een filmpje van de wagen met de behoorlijk flauwe camera van mijn gsm. Toen vreesde ik dat ik hem nooit meer zou terugzien maar de wagen bleef echter verschijnen in het straatbeeld.
Enige tijd later bleek het om een kennis van m’n vader te gaan die deze prachtige auto aangeschaft had. Nu, een jaar ervaring later, met een nieuwe camera en de microbe van het spotten en mooie wagens in het bloed kwam het dan toch tot een gesprek met de eigenaar en mijn vader die een woordje deed voor ons! We mochten eens langskomen, om het even wanneer en hoe lang we maar wilden.
We spraken een tijdstip af en de volgende zaterdagnamiddag stonden we aan de voordeur van de eigenaar, met een snel kloppend hart, het was immers onze eerste ervaring met een fotoshoot alsook met de eigenaar van dergelijke wagen. We werden zeer vriendelijk onthaald en mochten het huis in komen. In de garage werd de sleutel in het contact gestoken, de LED-lichtjes in de koplampen ontbrandden en de indrukwekkende V10 proestte en brulde tot leven. Het haar in onze nek kwam rechtop te staan. We mochten kiezen waar de wagen moest geplaatst worden en konden daarna onze gang gaan, we werden alleen gelaten met dit monster. Na wat onwennige en zenuwachtige standaardfoto’s kwamen we uiteindelijk toch los en kon het “echte” werk beginnen. Het laddertje kwam tevoorschijn, we gingen op de grond liggen en namen de meest vreemde poses aan om toch maar de ene na de andere “coole” compositie te vinden. Zowat 300 foto’s later wilden we de deuren van de wagen gaan openmaken, maar de eigenaar was nergens meer te bespeuren en geen van ons beiden durfden dit stuk techniek van 175.000 euro aan te raken.
We waren beiden bang voor niets, de tien cilinders gingen niet bijten, de turbo ging ons niet opeten, of zou de 579 pk toch één van onze ledematen durven afscheuren? We gingen dus op zoek naar de eigenaar met de vraag of we de deuren en de motorkap mochten openen en met verwonderde blik zei hij: “Maar natuurlijk, het hendeltje zit onder het stuur, ga je gang!” Na nog wat foto’s te nemen van het interieur en het goed opgevulde motorcompartiment waren we beiden van dezelfde mening: “let’s call it a day”!
Bij deze willen wij nog even de eigenaar bedanken voor de gastvrijheid, het vertrouwen in ons en de vriendelijke en aangename babbel! Op naar onze volgende shoot!
