Vandaag is het zes dagen geleden dat ik het goede nieuws te horen kreeg van de man die me mee zou nemen naar de Spa Six Hours race, de paddock bandjes waren aangekomen. Het was dus zeker, ik ging dankzij hem gratis naar de zes uren race, voor een hele dag en ik mocht overal foto's nemen. Overal!
Zaterdag liep mijn wekker dus af om 6.00 uur in de morgen en eindelijk was het zo ver! Ik nam al m'n gerief, at een boterham en sprong in mijn wagen. Op weg naar de carpool parking waar we afgesproken hadden en vanwaar we samen gingen rijden naar Spa. Stipt om 7.00 uur hadden we een date en om drie na zeven reden we al op de autosnelweg richting de (voor ons) wat verdere Ardennen!
Zowat twee uur later kwamen we aan in de gezellige drukte rond het circuit en dankzij de "paddock" sticker op zijn voorruit mochten we door de tunnel tot onder het nieuwe paddockgebouw rijden waar we de auto lekker dicht bij de pits mochten parkeren, handig! Na eventjes tot zichzelf gekomen en iets gedronken te hebben trokken we naar het "persbureau" waar we ons fluojasje en nog wat extra polsbandjes kregen waarmee we in de pits, de paddock en op het circuit zelf mochten.
Hierna begon pas echt de dag voor mij, zo dicht had ik nog nooit bij zulke racemachines gestaan en de geur van rubber, olie en benzine drong tot me door. Een scherpe geur die alle zintuigen prikkelt en die gewoon heerlijk is! Weg was ik, alle pitboxen grondig bezoeken en overal foto's nemen zou veel tijd vragen en dan hadden we nog niet rondgereden langs het circuit om in elke bocht andere foto's te gaan maken van al die racende stukken legende! Stuk voor stuk prachtige bolides met een ziel, de wagens ademen allen iets uit. Ze willen racen en zullen dat ook goed doen. De sfeer in de pitboxen is echt geweldig! Lekker gemoedelijk en zonder enig verschil in rang tussen de fotografen en de "rijke racers". Iedereen is gelijk in dit wereldje, ook al komen sommigen daar aan met trailers waarvan je zou denken dat het ware Formule 1 teams zijn! Ook langs de track is de sfeer geweldig, als je een fluojasje aan hebt mag je gewoon zonder limiet of tijdsbeperking foto's maken op het plekje die je zelf uitgekozen hebt, soms op slechts één meter van het circuit, je voelt gewoon de warmte uit het tarmac stralen, heerlijk!
Maar tijd vliegt nu eenmaal als een mens in een droom zit, en zo was het wel, dit was mijn eerste ervaring met dit bruisende wereldje van fanatiekelingen die echt leven voor hun hobby en de passie voor de oude techniek in al die prachtige wagens!
Maar zoals ik al zei, na 2000 foto's, drie volle (lege) batterijen, drie flesjes icetea, een kop koffie en een veel te vettige braadworst is het tijd om afscheid te nemen van dit zalige plekje midden in de Ardennen, een plek waar ik zeker en vast nog terugkom, ik heb het virus te pakken! Het enige wat ik nu kan doen is genieten van mijn foto's en een poging doen om jullie een indruk te geven van wat ik zoal meegemaakt heb op deze onvergetelijke dag. Wat een ervaring! Nu kom ik eigenlijk tot de conclusie dat ik echt graag verslagen als deze schrijf, het doet me goed om het allemaal nog eens op te sommen. Misschien moet ik wel reporter worden!
