Een niet al te lange tijd terug schreef ik wat over onze, zogenaamde doelloze hobby, het autospotten. Ik heb na de column eens lopen nadenken over de 'kern' van autospotten. De essentie is wel bekend, het vastleggen van een leuke bolide met een camera. Maar er zit eigenlijk veel meer achter, waar moet ik beginnen?
Middels onze zintuigen vangen wij allerlei prikkels op die ons een impressie geven van een ding, iets, noem het maar op. Wij kunnen horen, proeven, ruiken, zien, etc. Je ziet wel eens plaatjes van auto's in tijdschriften, maar doet het je wat? Spotten heeft in dat opzicht veel meer te bieden dan het bewonderen van die suffe autoposters of autoplaatjes die iedere leek op Google terug kan vinden. Misschien kan ik het beter omschrijven als een verlengstuk van jezelf. Je bent continue bezig een visueel beeld te zoeken van de auto die jij op het internet en in tijdschriften ziet. Misschien is het 'maar' een Audi S6 of een exoot als een Ferrari 599GTB. Je reist af naar Londen, Monaco of een ander prachtig oord in de hoop je kans te vergroten om jouw 'beeld' te verwezenlijken. Dit beeld spookt door je hoofd, dat weet ik zeker. Men gaat niet naar Londen om de 911 te spotten maar de werkelijke supercars. Een Murciélago of een dikke Ford GT! De één heeft zijn doel al bereikt, de ander is nog steeds op zoek. De plaatjes die je ziet zijn een verlangen naar het vast kunnen leggen van deze auto. Dat is dan ook het feit dat men zo baalt wanneer men een Veyron heeft gezien maar hem niet heeft kunnen 'spotten'. Het 'zien' neemt men geen genoeg mee. De hersenen onthouden dit, maar daar houdt het eigenlijk mee op. De wereld van fotografie maakt het mogelijk deze droom voor eeuwig vast te leggen. Je kunt de foto uitprinten of vaker terugzien op je eigen personal computer. Je wilt fysiek contact met de auto van je dromen kunnen leggen. Aanraken of gewoon eens goed bewonderen en de details bestuderen. Het meerijden in een auto is voor de jongeren onder ons het uiterst haalbare in de wereld van autospotten. Zintuigen als horen, voelen en ruiken werken dan volop om pure emotie te creëren.
Als je er zo over nadenkt is het dan eigenlijk wel zo doelloos? Het is misschien wel psychologie. Waar de één genoegen neemt met een paar fotootjes, is het voor een ander juist de bedoeling om al zijn passie los te laten op een auto. Ofwel, de liefde voor fotografie is geboren.
en het houdt daar niet bij op. Voor mensen is fotografie een manier om de meest prachtige details vast te leggen en zo eigenlijk ook jezelf te uiten. De één houdt van prachtige stille en rustige omgevingen, terwijl de ander het geweldig vindt om tussen het drukke verkeer een exotische bolide te platen. Details van een auto openen een nieuwe dimensie in plaats van de normale foto's van een Lamborghini.
Een hypercar maakt daarom dan ook nog meer emotie in iemand los. Zijn zeldzaamheid is als een illusie. Denk aan een Pagani Zonda, voor bijna iedere aardbewoner een droom. Het kunnen bereiken van fysiek contact met deze exoot is nagenoeg niet mogelijk omdat ze vaak in een garage opgeborgen worden.
Misschien is dat het dan ook wat autospotten zo populair heeft gemaakt. Waar de spotter met behulp van een camera zijn zintuigen kan prikkelen zorgen wij ervoor dat er ervaringen gedeeld worden. Wij zijn wederom het verlengstuk voor de rest van Neerlandse spotters. Vooral het feit dat je kunt zien wat Nederland te bieden heeft maakt ons land des te interessanter. Maar wat te denken van het buitenland, ook die prachtige exotische plaatsen doen wéér onze ogen stralen van het pracht en praal dat daar rondrijdt. Het is verlangen naar het zelf kunnen bewonderen van deze bolides en de locaties. Want dan vormt zich een plaatje wat voldoening geeft. Ja, wie had ooit gedacht dat het spotten, een willekeurige hobby die als doelloos omschreven werd, eigenlijk veel verder gaat dan de meeste mensen denken. Het is emotie.
Emil
Reageer!
