Waar Zoetermeer te regenachtig was voor een witte LP640 Roadster en de busstakingen roet in het eten gooiden wat betreft een alternatieve uitweg naar Noordwijk, was Den Haag nog best aardig en had Amsterdam later op de dag ook nog genoeg te bieden. Om to the point te komen: het leukste moest nog komen…
In de namiddag stond ik mijn tijd te verdoen bij een Maserati GranTurismo, in afwachting op een smsje. Mijn 3120 werd tevoorschijn getoverd en ik had een bericht ontvangen: over een half uur bij mijn kantoor. Dat was in dezelfde straat, maar ik ging er vast heen uit spanning. Wow, meerijden in een 599! Dat wordt wat. Ik wist overigens niet precies wat voor een rijder hij precies was, zeven jaar geleden reed ik eens mee in zijn 360 Spider en toen haalden we eventjes 180, snel maar geen poging om tot het uiterste te gaan.
De deur ging open, er werd nog even wat gehaald, en hij kwam terug met een vrij grote zwarte doos, welke aan mij werd overhandigd. Schitterend, dankjewel! Een 1:18 model van een 599, met rode lak en het mooie model velgen. Dat is het model dat eigenlijk bijna niemand mooi vindt, maar ik wel. Het was nog wel een Hotwheels Elite, nu schittert hij tussen de andere modellen, die met hun 1:43 ietwat verbleken.
Enfin, al rijdend praatten we wat bij, ik was hem door de jaren heen vaak genoeg even tegengekomen maar echt bijpraten was er niet van gekomen. Druk druk druk zeg maar (nou ja, wie het echt druk heeft zegt dat maar één keer, aldus Theo Maassen). Nu hadden we even de tijd. De auto was niet helemaal vanaf nieuw in zijn bezit, maar is wèl slechts een maand of veertien oud. Hij dient als speeltje voor in het weekend. Deze keer rijdt er een echte liefhebber in, die er verder niet per se snoeihard mee hoeft te rijden. Dat is toch niet te doen, na een paar seconde moet je toch weer remmen en de pakkans is vrij hoog. Over de jaren heen leer je veel verschillende rijders kennen. Dit geval steekt sterk af tegen de Diablo, waar iemand in rijdt die niet zo zeer een echte autoliefhebber is, maar de machine heeft om er overal en altijd zo hard mogelijk mee te rijden. En dan bestaat er nog van alles tussenin. Met de 599 werd rustig gereden, afgezien van de stuur-LED demonstratie voor hoge toerentallen. kijk, als hij boven een bepaald toerental komt (ehm, hoeveel ookalweer, wie weet het precies?) gaan er ledjes branden, vervolgens rijden we weer redelijk rustig verder, zij het niet op de linkerrijstrook, maar duivelse snelheden zien we niet op de teller.
Dan rijden we de snelweg af en komen we weer in de buurt van de bewoonde wereld, achter het Amsterdamse bos. De auto wordt aan de kant gezet en hij wilde zelf wel in zijn Ferrari gechaufeerd worden. Pardon? Of ik hem zelf weer kan terugrijden? Ik kreeg de spreekwoordelijke sleutel, die mij toegang tot 620 pk kon verschaffen, zonder dat ik er zèlf naar had gevraagd, zomaar overhandigd. Figuurlijk dus, want de motor liep nog.
Waar ik een maand geleden nog hoog in de toeren weg scheurde in de Almera 1.4i van Maarten, ging de Ferrari een stuk makkelijker. Waarom? Hij stond in de automatische stand, wat erg relaxed is voor iemand die niet vaak rijdt. Het kost me altijd wel even om wat gevoel te hebben in het gaspedaal, maar het ging allemaal vrij goed en ik kon er rustig mee rijden. Opschakelen deed de bak al vrij snel en dat was in casu wel gewenst, het doseren van de wel erg krachtige remmen bleef wel een bottleneck. Overigens reed ik bijna de hele rit achter een bejaard echtpaar van wie degene met de vederlichte rechtervoet duidelijk achter het stuur zat, dus echt scheuren zat er sowieso niet echt in voor mij. Óók de drempels heeft de auto goed overleefd, gelukkig waren het er niet erg veel, want schuin nemen was wel belangrijk.
Wat een avontuur! Ik had nooit durven dromen dat iemand mij zomaar beschikking zou geven over zon waanzinnig krachtige machine, ware het niet dat het bij betrekkelijk lage snelheden bleef. Het blijft een machine van ruim drie ton met de potentie om zelfs een LP640 naar de binnenspiegel te sturen, waar ik, als het er echt op aan komt, al onder de indruk was van 188 pk voorin een anderhalve ton wegende Citroën uit 1972 twee jaar geleden. Bedankt voor deze fantastische ervaring, dit zal me erg lang bijblijven!
